19
maj 15

Układy enzymatyczne

Układy enzymatyczne

Koncepcja receptora jako jednostki anatomicznej dała podstawę do sformułowania bardziej nowoczesnej teorii — receptora enzymatycznego, Pojęcie receptora jest umowne, może nim być struktura umieszczona na błonie komórkowej, może też nim być struktura białkowa lub układ innego typu wewnątrz komórki. Według niektórych autorów receptorem p-adrenergicznym może być adenylocyklaza aktywująca odpowiednie’ procesy wewnątrzkomórkowe. natomiast adenylocyklazę błonową wiązano z oddziaływaniem receptora typu a-adrenergicznego. Badania nad receptorem adrenergicznym, czyli receptorem wrażliwym na NA. i A, pozwoliły na bardziej dokładne poznanie mechanizmu działania leków sympatykotropowych oraz wytłumaczenie zjawisk zachodzących na tym poziomie. Klasycznym przykładem receptora enzymatycznego było wykazanie, że interakcja A z adenylocyklazą błonową w wątrobie daje w wyniku zwiększenie stężenia cAMP. Wykazano również, że wzrost aktywności adenylocyklazy enzymu komórkowego, odpowiedzialnego za przemianę kwasu adenozynotrifosforowegó (ATP) w cykliczną formę adenozyno-monofosforanu (cAMP) odgrywa kluczową rolę w metabolizmie komórkowym.
Wybór właściwej metody leczenia operacyjnego zależy od istniejących warunków anatomicznych, jak: wielkość ubytku nerwu, rozległość zbliznowaceń i zwłóknień, umiejscowienie uszkodzenia i zaburzeń unaczynienia, wiek chorego; są to czynniki niezależne od chirurga. Drugą grupą są czynniki zależne od operatora, jak: doświadczenie operacyjne, zręczność techniczna, jakość wyposażenia i instrumentów. Próbując więc przedstawić czytelnikowi porównawczo stopień restytucji czynności nerwu w zależności od wybranej metody leczenia, czynimy to zakładając, że ustalenia wskazań dokonano przy istnieniu optymalnych warunków w obu ich grupach. Najwyższy stopień restytucji czynności uzyskuje się po bezpośrednim szwie nerwu. Sprawą otwartej dyskusji jest porównywanie wyników szwu pierwotnego nerwu i wczesnego wtórnego. Prawdopodobnie w rękach doświadczonego lekarza lepszą restytucję zapewnia szew wczesny. Obiema tymi metodami leczenia uzyskać można u młodych pacjentów nieomal pełną restytucję czynności nerwu. Nieco niższy szczebel w drabinie restytucji czynności zajmuje szew wtórny późny. Ocenę skuteczności tego typu szwu przeprowadzono w Klinice Chirurgii Ręki w Poznaniu na podstawie 120 chorych z uszkodzeniami 132 nerwów pośrodkowych i łokciowych łącznie, przy czym zespolenia nerwów dokonywano przeciętnie w 8 miesięcy po urazie. W wyniku tych badań stwierdzono, że restytucja czynności sięgała ok. 85%, tzn. w zakresie czucia nie stwierdzano powrotu stereognozji, a u części chorych pojawiła się rozdzielczość czucia i orientacja.

27
kwi 15

Związanie z makrocząsteczką

Związanie z makrocząsteczką

Lek związany z makrocząsteczką nie podlega dystrybucji poza łożysko naczyniowe, nie jest wydalany przez nerki ani metabolizowany, nie wykazuje też zwykle aktywności farmakologicznej. Jednak w miarę ubywania (skutkiem eliminacji) stężenia frakcji wolnej, kompleks lek-białko dysocjuje w stopniu niezbędnym dla przywrócenia równowagi. Wiązanie z białkami zmniejsza efekt farmakologiczny, lecz jednocześnie zwalnia eliminację, a więc przedłuża działanie leku. Wielkość dystrybucji. Dzieląc całkowitą wchłoniętą dawkę leku przez jego stężenie we krwi uzyskuje się wartość, mającą wymiar objętości. Jeśli lek jest rozmieszczony równomiernie we wszystkich płynach ustrojowych, to wielkość ta odpowiada objętości, w której rozpuszczony jest lek, a więc rzeczywistej objętości dystrybucji. Jednak rozmieszczenie leku jest z reguły nierównomierne, uzyskana wielkość zwykle więc nie odpowiada rzeczywistej objętości dystrybucji i jest wartością fikcyjną. Mimo to parametr ten, jako tzw. pozorna objętość dystrybucji, może udzielić informacji o sposobie rozmieszczenia leku w organizmie. Pozorną objętość dystrybucji można określić również jako objętość płynu, w której należałoby rozpuścić wchłoniętą dawkę leku, aby uzyskać takie stężenie, jak we krwi. Objętość tę można wyrazić w litrach, w litrach na kg masy ciała, jako odsetek ogólnej objętości płynów ustrojowych bądź jako odsetek masy ciała.
W odróżnieniu od wrodzonych, bocznych skrzywień kręgosłupa — porażenia w przebiegu skolioz idiopatycznych są niezmiernie rzadkie. Mechanizm występowania dysfunkcji rdzenia kręgowego tłumaczy się faktem łukowatego zagięcia i torsji kręgosłupa, prowadzących do zwężenia światła kanału rdzeniowego. Zniekształcenia kostne prowadzą do ucisku, niedokrwienia rdzenia. Zaburzenia w krążeniu śródrdzeniowym są potęgowane przez przyparcie napiętej opony twardej. Przyczyną niedowładów i porażeń może być także pociąganie korzeni nerwowych. Z uwagi na duże zdolności adaptacyjne rdzenia do zmienionych warunków porażenia pojawiają się zazwyczaj późno, przy skrzywieniach znacznego stopnia. Najczęściej obserwujemy porażenia spastyczne z towarzyszącym niedowładem zwieraczy. Podobnie jak w innych stanach uciskowych rdzenia — mogą wystąpić zmiany troficzne w obrębie tułowia i kończyn. Leczenie. W stanach ucisku rdzenia o niedużym nasileniu — zaburzenia w ukrwieniu cofają się po położeniu chorego i zastosowaniu wyciągu za głowę i miednicę przez okres kilku tygodni. Z chwilą ustąpienia niedowładów zaopatrujemy chorego w gorset szkieletowy, zezwalamy na pionizację i rozpoczęcie chodzenia.

24
kwi 15

Mleko

mleko

Mleko i produkty mleczne są źródłem wapnia i nie można ich niczym zastąpić. Osoby w starszym wieku nie w pełni tolerujące mleko, mogą przerzucić się na spożycie jego pochodnych. Każda forma obróbki zmniejsza wartość mleka. Nie przetworzone jest tylko mleko pochodzące bezpośrednio z udoju. W Austrii można je-jednak nabywać tylko bezpośrednio u hodowców. W Polsce obowiązuje zarządzenie, że mleko spożywcze będące w obrocie handlowym musi być pasteryzowane. Zwykłe” mleko jest pasteryzowane i jedna dziesiąta zawartych w nim białek jest zmieniona. Ubytek witamin z grupy B jest niewielki, znaczniejszy natomiast w przypadku witaminy C. W mleku pasteryzowanym w wysokiej temperaturze większa cześć białek ma zmienioną strukturę, co jest przyczyną jego „przegotowanego” smaku. Znaczna jest też utrata witamin z grupy B, a zawartość witaminy C może być zmniejszona do jednej trzeciej. Wskutek długiego przechowywania zawartość witamin z grupy B w mleku pasteryzowanym w wysokiej temperaturze zmniejsza się o dalsza jedną trzecią. Struktura białek w mleku sterylizowanym jest całkowicie zmieniona, a utrata witamin wynosi od 50 do 100%.

23
kwi 15

Parathormon

Parathormon

Zasadniczymi punktami uchwytu parathormonu są kości i nerki. Wpływ na kości sprowadza się do mobilizacji wapnia, co prowadzi do hiperkalcemii, bądź też — przy wyjściowej hipokalcemii — do normalizacji poziomu wapnia w osoczu. Jego obniżenie stymuluje czynność wewnątrzwydziełniczą przytarczyc, a zatem istnieje ujemne sprzężenie zwrotne między stężeniami Ca++ i parathormonu. Także hipomagnezemia pobudza przytarczyce do wydzielania. Główne działanie parathormonu na nerki polega na hamowaniu reabsorpcji fosforanów w cewce bliższej, a być może także i dalszej, co prowadzi do fosfaturii. Hiperfosfatemia, np. w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek, pobudza wydzielanie parathormonu. Działanie parathormonu na reabsorpcję wapnia jest złożone. W cewce bliższej hamuje on transport wapnia, jednak jego wydalanie obniża się w związku ze znaczną stymulacją reabsorpcji w dalszej części nefronu. Parathormon zmniejsza także wydalanie magnezu, ale trudno rozstrzygnąć, czy jest to specyficzny wpływ hormonu na transport Mg++, czy też wynik zwiększenia przesączonego ładunku wapnia w następstwie wywołanej przez hormon hiperkalcemii. Zwiększonemu wydzielaniu parathormonu towarzyszy kwasica, być może zależna od upośledzenia reabsorpcji wodorowęglanów w cewce bliższej.

23
kwi 15

Masło i margaryna

Masło i margaryna

Z punktu widzenia dowozu tłuszczów ani masło, ani margaryna nie wykazuje wyższości. Nie ma też dowodów na to, że osoby spożywające masło łatwiej niż konsumenci margaryny zapadają na zawał serca. Wysoka zawartość cholesterolu w maśle nie stanowi problemu przy jego dziennym spożyciu w ilości do 25 gramów. Zasadniczo margaryna nie jest „bogata w esencjonalne kwasy tłuszczowe”. Margaryny stanowią często mieszaninę tłuszczów zwierzęcych i roślinnych. Nienasycone kwasy tłuszczowe olejów roślinnych podlegają częściowo przemianie w nasycone podczas procesu utwardzania margaryny, który niszczy także większość witamin. Jeśli na opakowaniach niemieckich na pierwszym miejscu wśród składników wymienione są tłuszcze zwierzęce, to stanowią one główny składnik margaryny i wówczas zawartość w niej kwasów tłuszczowych nienasyconych może być bardzo mała. W Austrii nie ma obowiązku deklarowania składu. Jeśli jednak margarynę opisuje się jako „delikatesową” możesz być pewny, że wyprodukowano ją wyłącznie z tłuszczów roślinnych. Witaminy dodaje się do margaryny sztucznie.